Een dag als studentenpsycholoog: waarom dit werk ertoe doet

Vandaag begin ik met een intake. Een student is volledig vastgelopen op stage en studie en komt niet meer naar school. Ze heeft te maken met rouw en mogelijke trauma’xxs uit haar jeugd. Mijn collega van het ondersteuningsteam heeft uitgelegd wat een studentenpsycholoog is, en ze durft het aan.

Het meest waardevolle moment van mijn dag ontvang ik al binnen het eerste uur: ze komt binnen met spanning, maar binnen twintig minuten zakt die spanning zichtbaar weg.

Dat blijft bijzonder. We komen het helaas nog te vaak tegen: studenten die, áls ze al eerder hulp hebben gehad, niet helemaal goed terecht zijn gekomen. Het is ook nogal wat. Je bent bijvoorbeeld net 18 en wordt behandeld als volwassene, terwijl je brein nog volop in ontwikkeling is en je vertrouwen in hulp misschien al beschadigd is.

Als studentenpsychologen krijgen wij de ruimte om verder te kijken. En met trots op mijn collega’s kan ik zeggen dat wij vaak wél weten aan te sluiten bij de belevingswereld van jongeren.

Ik bespreek veel met haar en leg ook uit wat wij wél en niet doen. Als studentenpsycholoog ben ik een soort tussenpersoon: ik voer geen specialistische behandelingen uit, maar bied psychologische begeleiding. Met CGT en ACT in mijn achterzak kan ik vaak al veel betekenen, juist in een vroeg stadium. Tegelijkertijd bewaak ik mijn grenzen. Soms is er meer nodig en dan zorg ik dat een student op de juiste plek terechtkomt. Ik ben niet eindverantwoordelijk (wat ik stiekem ook heel prettig vind), maar speel wel een belangrijke rol in het zorgen dat een student goed verder kan.

Mijn tweede gesprek is met een jonge meid waarbij vermoedens van AD(H)D spelen. Het is ooit genoemd, ze heeft zelf wat gegoogeld, maar eigenlijk geen idee hoe het echt zit. Gelukkig is er geen diagnose nodig om goede psycho-educatie te geven. Dit is ons derde gesprek en door zichzelf beter te begrijpen, herkenning te vinden en zich minder ‘apart of gek’ te voelen, zet ze weer stappen op school. Ik ben enorm trots op haar.

Wat mijn werk extra fijn maakt, is dat ik me kan focussen op waar het echt om draait: de studenten. Geen productienormen of druk zoals in de ggz, geen verantwoordingen naar zorgverzekeraars, maar samen met een betrokken team (intern én binnen de scholen) werken aan goede, passende en vooral preventieve zorg. Door casusbesprekingen en werkoverleggen hebben we een hecht team gevormd dat elkaar altijd vindt om te sparren, uit te puffen en verder te helpen. Hoewel je elkaar niet dagelijks ziet, voelt het echt als een sterk team.

Mijn laatste gesprek van de dag is er eentje waar ik me stiekem op had verheugd. Een enorm sympathieke jongen die worstelt met angst en daardoor geen stappen meer durft te zetten: “wat als het misgaat?” In ons eerste gesprek heb ik zijn gevoel kunnen normaliseren door uitleg te geven over de ontwikkeling van het brein. Vandaag gaan we aan de slag met een ACT-pijler: acceptatie.

Ik gebruik de metafoor van het worstelen met een monster. Want blijven vechten tegen je angst zorgt er niet voor dat je verder komt. We gaan ermee aan de slag hoe zijn angst er mag zijn, terwijl hij tóch stappen vooruit kan zetten.

“Mijn angst hoeft niet mijn leven te bepalen,” zegt hij voorzichtig, en ik zie een kleine glimlach.

Er is nog een hele boel werk te doen. Maar hij voelt weer vertrouwen dat het kán, en dat is al een hele stap.

Met dat goede gevoel ga ik zelf ook naar huis. Het voelt als een privilege om een baan te hebben die, of ik nou een goede of minder goede dag heb, iets bijdraagt voor een ander. Lekker opladen, morgen weer een dag op een andere school.

Lijkt het jou waardevol om op deze manier van betekenis te zijn voor jongeren? Bekijk dan hier de vacature voor studentenpsycholoog.